Barış Manço'nun örnek davranışını okuyunca aklıma Cem Karaca'dan da benzer bir davranış olduğunu dinlemiştim Bedirhan Gökçe'den. Aklımda kaldığınca paylaşayım istedim.

Cem Karaca Almanya'da geçen 8 yılın içinde bir televizyon kanalına konuk olur. Sunucu, Türkiye'deki kürt-türk, alevi-sünni, ilerici-gerici gibi çatışma sebebi olan konuları açar. Türkiye'deki sorunlarınız nelerdir? der. Cem Karaca kızar:
-Ulan Hans! der. Onlar benim, anam-bacım, babam, gardaşım. Onlar benim ailem. Ben ailemle yaşadığım problemleri gelip sana mı anlatacağım?!...

Cem Karaca bir yabancıya açmadığı, ama Türkiye'de var olduğunu bildiği sorunları ve Türkiye'nin durumunu şiirine yansıtır ve Hep kahır der. Adeta haber sorduğu kişiye yalvarır:

"Dur! bırak
Kaynasın kahvenin suyu
Bana istanbul'u anlat nasıldır
Bana boğazı anlat nasıldır
Haziran titreyişlerle, kaçak yağmurlar arıdı
Yıkanmış kurunur muydu o yedi tepe
Ana şefkati gibi sıcak güneşte
İnsanlar gülüyordu de
Trende, vapurda, otobüste
Yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle
Hep kahır, hep kahır, hep kahır, hep kahır
Bıktım be..."