Çevreye duyarlı olma meselesi modayla karışık bir 'gerçek' halinde hayatımıza sızdı. Daha yüksek bedellere razı olup daha az enerji tüketen, doğal kıyameti geciktiren eşyalar, besinler, araçlar almalıyız. Alıyoruz da...

Hele çevreci damarınız kabarsın da hibrid otomobil falan almaya kalkın bakın maliyet nerelere geliyor! Sonuçta bizden çıkan parada bir değişiklik olmuyor gibi. Gıda, giyim gibi çağdaş yaşamın her çeşit (tüketim) alanında çevreci ve duyarlı olma külfetinden söz etmek mümkün. Torunu torbayı çok düşünen bir kültürden gelmediğimiz de her türlü mimari, ekonomik ve kültürel mirasımızdan aşikâr olduğuna göre ümidi her şeyde olduğu gibi iyi niyete bağlayıp 'hayırlısı' demekten gayrı ne kalıyor geriye?

Anlaşılan ABD de aynı kafa karışıklığı içinde. Zihninin pek az konuda net olduğunu çok sağlam örneklerle anladığımız Başkan George W. Bush da çevreye saygı kapsamında kendine yaraşır bir icraata imza attı. Emisyon, Kyoto, sera gazı, hayvancılık, etanol falan gibi konulara hiç dokunmadan hem de. Bush, Beyaz Saray'ın 2001-2003 yılları arasındaki dijital teyp arşivini imha etme kararı aldı! Başka bir deyişle o yıllar arasındaki bütün e-posta yazışmaları, içlerindeki ekli belgeler ve onlara yazılan cevaplar bir geri dönüşüm fırınının içinde atmosfere gaz olup yayıldı. Scientology efsanelerindeki gibi yeniden tepemize yağması mümkün mü bilemiyorum ama artık Irak işgalden önce dünyanın dört bir yanında sokağa dökülen milyonlarca barışsever insanların Washington D.C.'nin bembeyaz evindekilerin kafasında neler olduğunu ve aralarında neler konuştuğunu bilme imkânı kalmadığı kesin.

Bir önceki ABD Başkanı Bill Clinton zamanında çıkarılan bir yasayla Beyaz Saray'ın elektronik yazışma ve belge arşivi özel sistemle düzenli olarak arşivleniyordu. George W. Bush yönetimi nedense buna bir son verdi. Bu yüzden Saddam Hüseyin'in yakalanışı ya da CIA casuslarının isimlerinin deşifre oluşuna denk gelen hassas günlerde hiçbir e-posta arşivlenmemiş. Enteresandır; bu 'yok olan e-postalar' konusu Clinton'ın yardımcısı Al Gore'u da o dönem 'mağdur' etmişti.

Canlı yayınında "Başbakan Erdoğan hayatında kaç kere enter tuşuna bastı acaba?" dediğim için anlı şanlı bir televizyon kanalından ambargo yemiş biri olarak yine de merak etmeden duramıyorum. Bizim eşdeğer makamlarda e-posta kullanılır mı? Örneğin Savunma Bakanı Vecdi Gönül, Cemil Çiçek'e bir mesaj yazar; o da Recep Tayyip Erdoğan'a forward eder mi? Erdoğan da cep telefonundan baktığı bu mesaja göz gezdirip kısa bir cevapla olayı halleder mi? Bunlar sadece merak elbette. Yoksa memleketi e-postayla idare etmek hem güvenlik hem de yöntem olarak ne kadar mantıklı tartışılır.

İşte bu hassasiyet eksenli tartışmaların ipinin ucu kaçınca neler olacağını komşumuz Suriye'nin internete yaklaşımına bakınca görebiliyoruz. Ülkedeki internet kafeler hükümetin yeni kararı doğrultusunda her müşterisinin resmi kimlik bilgilerini alıp ziyaret ettiği sitelerin listesiyle birlikte düzenli olarak yetkililere vermek zorunda. Suriye'de erişimi engellenen site sayısı 153'e ulaşmış... Bunların arasında Google'ın şirket blog'u bile var. Nasıl bir sebebi var bir Allah bir de Esad bilir.

Geçenlerde internet üstünden bilişim dünyasının en popüler ikonu, Microsoft emeklisi Bill Gates'in ABD Kuzey Virgina Teknoloji Konseyi'ndeki konuşmasını izledim. Yeni bir dijital çağın başladığını ve önümüzdeki 10 yılı etkisi altına alacak bu dönemde ülkesinin gerekli yatırımlardan kaçındığını söylüyordu. Benzer iddiaları Intel'in Başkanı Craig Barrett da uzun süredir birçok konuşmasında tekrarlıyor. ABD'yi bu yarışta hâlâ ayakta tutan şey birçok yazılımcının orada yaşama arzusunu diri tutan Hollywood filmleri ve özel yeteneklere yaşama ve çalışma izni veren H-1B vizesinden başka bir şey değil.

Atlantik'in öte yanından başladığımız turu güney komşumuza kadar dayadıktan sonra bir de dönüp kendimize bakalım o zaman. Biz ne yapıyoruz? Suriye'den geri mi duracağız? Gençlerimiz internetten bomba yapmayı mı öğrensin? Atatürk'e yapılan hakaretleri mi izlesin? PKK'nın gazetelerini mi okusun? Kumar mı oynasın? Birbirini dürten she-male'lere mi salya akıtsın?

Amaç tavşanı da tazıyı da tutmak olunca Katina'nın altın makası şakırdamaya başlıyor. Ama ne şakırdama.

Türkücü Mahsun Kırmızıgül 'Beyaz Melek' adlı bir film yaptı ve kaça mal olduğunu tekrarlamaktan helak oldu. Sanatı bütçeye endekslemek belki de en son sinemacıların aklına gelmeli oysa (Deep Throat, Eraserhead, Blair Witch Project üçlüsü yeter mi?). Her neyse; sonuçta film internete düştü ve yapımcı şirket paylaştıran web sitelerine mahkeme kararıyla erişim yasağı getirdi. Nasıl bir mantıksa mahkemeye sunulan listede dünyanın en büyük film bilgi sitesi imdb.com da vardı. Ama mahkemeye yapılan başvurudaki bir harf hatası yüzünden imdb.com yerine bomboş bir site olan imbd.com sansürü yedi. Nasıl ama?